Ο ήλιος βούλιαξε στα χιόνια

«Σαν ερχόταν η εποχή και πήγαιναν στα χειμαδιά πρωί-πρωί την ώρα που έσκαγε ο ήλιος, έπαιρνε το μονοπάτι και πήγαινε στη θάλασσα. Καθότανε στα βράχια κι αγνάντευε τον ήλιο που ξεπρόβαλλε, τους γλάρους που πετούσαν, τα κύματα που άφριζαν. Αγνάντευε πέρα μακριά ως εκεί που η θάλασσα γινόταν ένα με τον ουρανό κι ονειρευότανε κάποτε να ταξιδέψει».

Τα βιώματα και οι αναμνήσεις όσων μεγάλωσαν στην ελληνική επαρχία μεταφέρονται από τον Χρ. Ταρναρά μέσα από την περιγραφή της ζωής ενός νέου που μεγαλώνει μακριά από το άγχος και τα σκούρα τοπία της μεγαλούπολης. Μια ζωή με περισσό μόχθο και κόπο, ανταμείβεται από τα αγαθά που προσφέρει η γη και η διαβίωση μέσα σε ένα πανέμορφο φυσικό περιβάλλον.
Χρησιμοποιώντας τοπικά γλωσσικά ιδιώματα και εκφράσεις, ο συγγραφέας παραθέτει πλήθος εθίμων και παραδόσεων που εξακολουθούν να απαντώνται στην ελληνική ύπαιθρο. Αξίες που χάθηκαν στο πέρασμα του χρόνου, μέσα από τη ζωή στη μεγαλούπολη, ζωντανεύουν ξανά μέσα από τις σελίδες ενός αφηγήματος με πλούσια λαογραφική αξία.
Ο Χρήστος Ταρναράς «ζωγραφίζει» με την πένα του παραστάσεις πανέμορφες που ηρεμούν το πνεύμα, μακριά από το άγχος της μεγάλης πόλης. Ο ήρωας, αγνός κι αξιαγάπητος, μεταφέρει στον αναγνώστη τα πρότυπα και τις αξίες μιας περιόδου που απέχει από τη σημερινή απάνθρωπη εποχή.